Tja ....... vlieger worden bij de Luchtmacht, een jongensdroom of meer dan dat? Voor velen zal het bij een jongensdroom blijven, om diverse redenen: meisje krijgt de voorkeur boven Afghanistan, het grote geld wordt interessant, of simpelweg omdat de interesse er niet meer is.
Voor mij gaat deze vlieger niet op, sterker nog, er zijn nogal wat mensen die altijd hebben beweerd dat het een weg was die niet te bewandelen zou zijn voor mij, laat staan te rennen hehehe.
Sinds mijn 12e jaar ongeveer ben ik brildragend geweest, nooit was ik het eens uiteraard met de opticien maar dat kon ik mijn ouders niet wijsmaken. Bovendien vindt mijn moeder het idee van gevechtsvlieger iets minder leuk dan ik dus het kwam haar ook niet echt verkeerd uit natuurlijk. Dan wordt je wat ouder, raak je geinteresseerd in meisjes en gaat ijdelheid nog meer een rol spelen, "de man" zijn in de kroeg/discotheek gaat natuurlijk niet met een bril dus de bril werd vervangen door lenzen. Echter, aangezien ik niet zo geduldig ben en het indoen van lenzen aan het begin nogal wat tijd en vooral ook ergernis met zich meebrengt, was ik snel afgestapt van de lenzen en heb nooit meer wat gedaan om mijn "oogafwijking" te "corrigeren". Uiteraard speelde de nooit vervlogen jongensdroom van vlieger worden bij de Luchtmacht ook een rol en maakte ik mezelf wijs dat als ik die lenzentroep maar weg zou gooien, mijn ogen wel goed zouden zijn. Niets bleek trouwens minder waar .........
November 2005 was de maand alwaar het balletje is gaan rollen, ik bezocht een voorlichtingsdag van de Luchtmacht. Kan het altijd proberen toch? De voorlichtingsofficier gaf mij een kans van 50% om met mijn ogen door de testen te komen, 50%? Mooi zat, telt voor mij als 100% want hij twijfelt al, vroeger twijfelde niemand eraan dat ik erop zou zakken, toch progressie. Toen ik thuiskwam van de voorlichtingsdag uiteraard de papieren gelijk ingevuld en dezelfde dag nog gepost, onder het motto van "niet geschoten is altijd mis", en eigenlijk nog meer onder het motto waar ik mee opgegroeid ben "waar een wil is, is een weg".
4 Januari 2006 was uiteindelijk de dag dat mijn eerste testdag was, PO-1, ofwel: Psychologisch Onderzoek 1. Deze test wordt afgenomen op het CML (Centrum voor Mens en Luchtvaart) aan de Kampweg nr 3 te Soesterberg. Een onwijs spannende dag kan ik je vertellen.
Je zit daar met 20 vlieger wannabe's (sommigen noemden zichzelf liever vlieger gonnabe's, ik hield mijzelf liever wat rustiger) waarvan aan het eind van de dag een procent of 90 zichzelf toch nog eens achter de oren zouden krabben waarom ze nu zo'n grote mond hadden. Op deze 1e testdag valt namelijk tussen de 80 en 90% af, niet niks dus. Druk maken heeft echter geen zin (makkelijker gezegd dan gedaan), daar het allemaal testen zijn die aanleg testen, dat heb je wél, of dat heb je niét. Niks aan voor te bereiden dus. Testen die je krijgt waren bij mij in deze volgorde: II-test (Instrument Interpretatie), SLT (Selectieve Luister Test), 2D Coordinatie (hand-voet), 3D Coordinatie (hand-voet), Rare test met vliegtuigplaatjes die ik nogsteeds niet snap maar wonder boven wonder maar met 3 fout heb gehaald…
De II test is een test waarin je een kunstmatige horizon en kompas te zien krijgt met daaronder 5 plaatjes van een F-15, jij moet dan zeggen welk plaatje overeenkomt met de stand van de kunstmatige horizon en het kompas, wetende dat je altijd vanaf het Zuiden naar het vliegtuig op de plaatjes kijkt.
Deze ging mij voor mijn gevoel niet zo goed af en geloof het of niet, tijdens het wachten op de uitslag had ik mijn ma al ge sms't dat ik er aan zou komen! Wonder boven wonder haalde ik deze test en zodoende mocht ik, met inmiddels nog 11 van de 20 kandidaten over, door naar de SLT.
In deze SLT kreeg je een koptelefoon op en een formulier met 24 rijtjes. Vele beangstigende verhalen had ik gehoord over deze test, welke reuze mee bleken te vallen. Je hoort tijdens de test in beide oren letters en cijfers door elkaar heen (verschillend links en rechts). Aangegeven door een toon, voor dat die reeks komt (hoog is rechts, laag is links, geloof ik), weet je op welk oor je je moet fixeren. Uit de reeks die je in dat oor hoort moet je vervolgens alleen de getallen uit halen en deze noteren op je blaadje. Dit dus 24 keer.
Na deze test viel geloof ik nog 4 man af en gingen we met 7 man door naar de 2D coordinatietest. Hier kreeg je een stick die van voren naar achter kon bewegen en een voetenstuur ter beschikking, dit was gekoppeld aan een monitor waarop een groot kruis was te zien met een balletje dat zenuwachtig heen en weer bewoog. Met behulp van voetenstuur en stick moest je deze in het midden zien te houden, 3 sessies van 30 seconden.
Hier viel nog 3 man af en met 4 gingen we door naar de 3D test, zelfde principe alleen was 1 van de 2 pedalen van het voetenstuur nu links en rechts (naar voren drukken of naar achteren), en de andere voor voor en achter. Met een stick kon je de taartpunt rechtop houden (kantelen). Deze taartpunt bewoog heen en weer door een balk en in het midden van die balk was een omgekeerde T waar je hem rechtop op moest zien te houden, erg vervelend maar het ging goed.
De laatste test van de dag kan ik niet veel over vertellen, daar ik die niet meer precies weet en ook niet snap. Hier viel in elk geval niemand op af, dus hij kan nooit moeilijk geweest zijn.
Na de opluchtende woorden van de testleider dat ik PO-1 gehaald had volgde een afspraak voor een volgende test, deze zou plaatsvinden op 2 maart.
De test was de intake test voor de GVSS, wat ronde 3 was. De Intake test bestond uit 24 multiplechoice vragen over een boekje die je na PO-1 mee naar huis had gekregen. Erg makkelijk, gewoon een aantal keer dat boekje doorlezen en dan snap je het (handelingsvolgorden bij overgang in klimvlucht, cross checks, powersettings etc.), toch presteerde in mijn groepje bij de Intake 12 van de 20 jongens het om deze test NIET te halen (na PO-1 wordt je bij de volgende test weer aangevuld door andere jongens/meisjes die PO-1 op een andere dag hadden gehaald), erg stom dus en gewoon geen flikker aan gedaan, simpel!
Na de intake volgt een korte voorlichting door de testleider over de Vliegeropleiding en een rondleiding door het CML langs de centrifuge, de hypobare kamer etc, erg interessant!
27 maart was voor mij de datum dat het echt ging beginnen eigenlijk, de 3e testronde: GVSS. GVSS staat voor Geautomatiseerd Vlieger Selectie Systeem, 4 dagen (als je het zo lang volhoudt) vliegen op een vliegsimulator, met steeds moeilijker wordende vluchten en steeds strenger worden de eisen, selectie-eis: een goede progressie laten zien in jouw vliegkunsten.
Dag 1 begint met een briefing op het CML van 1 van de simulatorinstructeurs over hoe de week eruit zal zien met aansluitend een briefing over de FAM (Familiarisatie) vlucht, deze vlucht wordt niet gescoord. Deze vlucht wordt je bekend gemaakt met de werking van de simulator (Frasca 141) en krijg je even de tijd om hem aan te voelen, de instructeur praat je er doorheen en debrieft met je wat beter kan (moet) en wat goed (voldoende) was.
Na deze vlucht (als iedereen hem heeft gevlogen) wordt klassikaal de 1e scorevlucht gebrieft, Vlucht A. Afijn, goed opschrijven wat wordt gebrieft en droogvliegen!!! Handelingen trainen, blindelings op kunnen dreunen, niet zomaar weten want dat is NIET genoeg, geloof me. Je moet ze kunnen dromen, zelfs als je in die simulator zit, en geloof me: veel mensen verstijven daar en weten niks meer.
Nou zo gaat dat door en op dag 1 heb je dan tot en met Vlucht B gevlogen.
Je verblijft de week in een hotel op kosten van de KLu en de 2e dag kom je met zijn allen terug voor Vlucht C en D. Na elke scorevlucht hoor je trouwens of je door bent of niet, het kan dus zijn dat het GVSS avontuur na vlucht C al over is en je weer naar huis kan, erg spannend dus. Ook hier geldt weer, goed voorbereiden en strak vliegen.
Na vlucht D krijg je een andere simulator, de Alsim. Wat vliegt die fijn zeg! Een glass cockpit en veel fijnere controls. Hier is eerst weer een FAM vlucht voor die je op de 3e dag krijgt, op de 3e dag vlieg je tevens de E vlucht, je 1e scorevlucht op de Alsim. Dit ging allemaal goed en zo kwam ik de 4e dag met al mijn spullen, want je gaat sowieso naar huis die dag, aan op het CML voor de laatste GVSS loodjes, de F vlucht. Praktisch hetzelfde als E maar uiteraard moet die wel beter, progressie he! Het ging gelukkig erg smooth en na ongeveer 1,5 uur wachten kwam het verlossende woord dat 3 man (van de 10) deze week de GVSS met goed resultaat hadden afgesloten, waaronder ik.
Opgelucht en wel een afspraak maken voor de volgende test, PO-2. Deze test zou voor mij op 11 mei plaatsvinden en hier vreesde ik niet al te veel voor. De testdag hield in: een interview met een psycholoog, 2 groepsopdrachten en een presentatie houden voor de andere kandidaten, als officier moet je immers niet vastlopen als je moet praten tegenover anderen.
De groepsopdrachten (ik kan niet precies zeggen wat er verwacht wordt en wat precies de bedoeling hiervan is) gingen mij goed af en ook de presentatie ging erg lekker. Het interview was een fijn gesprek met een aardige mevrouw en ik had helemaal niet het idee dat ik een Majoor tegen mij over had, ze had meer weg van een aardige buurvrouw waar je een potje suiker gaat lenen. Erg fijn die sfeer en dat praat dan ook opener en makkelijker, er komen vragen aan bod als: waarom wil je vlieger worden? waarom bij de luchtmacht en niet de burgerluchtvaart? Zou je mensen durven te doden? Ook oog in oog? Heb je weleens drugs gebruikt? Waarom niet? Drink je veel alcohol? Hoe veel? ZO VEEL?! Hehe… eerlijk zijn he… Verdere vragen: Wat is het ergste wat je ooit hebt meegemaakt? Ben je misbruikt? Heb je veel vrienden? Wat doe je zoal met vrienden?
Kortom, ze vragen je alles wat maar denkbaar is en de enige raad die ik mee kan geven: wees jezelf en wees alsjeblieft EERLIJK! Je hoeft geen heilig boontje te zijn hoor (als je maar geen moord op je geweten hebt, dat is nét iets te veel van het goede).
Een dag later krijg je telefonisch de uitslag en "mijn mevrouw" was erg positief en vol lof en bestookte me met complimenten (toch goed voor de ego en het zelfvertrouwen) en wist mij te vertellen dat ik door was naar de volgende test.
Die volgende test (VMO-1, VliegMedisch Onderzoek 1) ging wat eerder gebeuren dan geplanned… Hij stond, meen ik, geplanned op 26 juni maar het werd 18 mei. Relaxt! Nadeel is wel dat ik die week alleen thuis werd en het CML mij 18 mei 's ochtends opbelde of ik wilde komen, met een alcoholgehalte wat op dat moment hoogstwaarschijnlijk nog wat hoger was dan mijn bloedgehalte vroeg ik of ik nuchter moest komen, toen ik hoorde dat dit niet het geval was stond ik zo snel naast mijn bed dat ik er zelf van schrok. Rennen vliegen gielen zingen en douchen, ouders bellen dat ik zo blij was en naar het station met mijn duffe kop.
Aangekomen op het CML kan je vrij weinig meer doen, gewoon de testen ondergaan: urinetest, bloedtest, hartfilmpje, hersenfilmpje, longcapaciteit, ogen (jaja, de ogen), oren, diverse standaard onderzoekjes a la schoolarts, wat allergietestjes en tot slot een eindgesprek met de vliegerarts. Deze constateerde dat ik hooikoorts zou hebben (oja? Nou blijkbaar wel dus) en daarvoor nog wel even, naast de standaard onderzoeken voor testronde VMO-2, naar het CMH (Centraal Militair Hospitaal) zou moeten, ojee… Verder was alles prima en mocht ik door naar de volgende test, de FAM.
De FAM (Fysieke Aanname Meting) vond voor mij plaats op 22 Juni. Die ochtend natuurlijk kerngezond ontbeten (boterham met ei en glas melk), in de waan dat dat al mijn slechte gewoonten als roken en slecht eten wel gelijk zou compenseren, ach, laat me dat fijn denken. Op het CML aangekomen wilde ik wel een bakje koffie maar de receptioniste moest daarvoor even naar de Sportinstructeur bellen voor toestemming (ik was wat vroeg), ik hoorde de beste meneer zowel door de gang als door de telefoon dat dat niet toegestaan was, toen ik met een wat zachter toontje, toch wel geschrokken, vroeg of ik wel even naar de WC mocht, kreeg ik gelukkig een ja.
De FAM begon met een sprinttest op een hometrainer, 5 minuten warm fietsen met gemiddeld 70 omwentelingen per minuut als ik mij niet vergis, en daarna 30 seconden lang voluit sprinten, met als neveneffect: hoe harder je trapt, hoe zwaarder de weerstand. Na deze vrij inspannende test volgt een pauze van 15 minuten (geen koffiepauze wel te verstaan) om vervolgens daarna enige spierkrachtmetingen te gaan doen, altijd leuk voor de vrouwtjes dus even maximaal presteren haha. Rugkracht, Buikspierkracht, Armstrekkracht, Sprongkracht en nog een Beenspierkrachttest kwamen aan de orde en na deze testen was het tijd voor, jazeker, pauze. Op naar het laatste onderdeel van de dag (op het douchen na), de uithoudingsvermogentest (scrabble, woordwaarde ?). Je krijgt daarbij een band om je middel die je hartslag meet en nog een band die je opvalt als je op je bek gaat op de lopende band, ook krijg je een zuurstofmasker om waarme de SI kan zien hoeveel zuurstof je opneemt aan de ingeademde lucht, ofzo… Hiermee schijnt conditie gemeten te worden. Ik begon met een snelheid van 10km/h (verschilt per persoon a.d.h.v. lengte, gewicht, sportgewoonten etc) en elke minuut gaat die snelheid met ½ km/h omhoog. Gestopt bij 8.47minuten vond ik het wel welletjes maar zodra ik eraf stapte kon ik mezelf wel van een flat gooien, wat slap zeg! Echt te triest voor woorden dat ik al gestopt was vond ik zelf, maargoed de instructeur vond mijn uithoudingsvermogen simpelweg goed zei hij en ik was, na het bekijken van de uitslagen van de overige testen, gewoon goedgekeurd. Weer een stapje dichterbij!
Vervolgens komen op diverse data (1e onderzoek op 23 Juni, laatste op 23 augustus) wat medische onderzoeken weer aan de orde die gedaan worden in het CMH. De testen die ik kreeg waren de basisonderzoeken die elke aspirant vlieger krijgt: Neurologie (hersenscan), Cardiologie (Hartecho), Rontgenfoto's (wervelkolom, nek, etc) en de Kaakchirug (vraag me niet waarom, het is gewoon zo). Echter, omdat ik houd van extra testen mocht ik ook nog i.v.m. mijn "hooikoorts" even naar de Longarts voor veel te veel testen (IPT, Histamine).
De uitslagen van al deze testen duren nogal even en nog voordat ik de uitslag uberhaubt had werd ik al uitgenodigd voor de laatste testronde, de PVS (Praktische Vlieger Selectie). Ik kreeg een boekje thuisgestuurd met wat informatie over het toestel (Slingsby T-67 M200 Firefly, 200pk, 2-persoons side-by-side fully aerobatics gecertificeerd toestel, G restricties +6 tot -3).
Ik mocht mijzelf 8 oktober in Roosendaal melden om als 1 van de uitverkoren naar Roanne (Frankrijk) af te reizen om dáár de PVS te gaan doen. 9 Oktober vertrokken we vanaf het hotel met een gehuurd busje naar Roanne (door de KLu) en 10 Oktober zouden de 1e vluchten gemaakt worden. Echter, de groep voor ons was nog aanwezig dus deze vlieger ging niet op. Dinsdag was voor mij de dag dat ik het Franse Luchtruim mocht gaan kiezen, ik vloog die dag PVS 1 (een FAM vlucht, niet gescoord) en PVS 2. Mijn instructeur was erg te spreken over mijn vlieghandje en zowaar keerde ik voldaan terug van de debriefing naar het vliegveld.
De rest van de week in Frankrijk hadden wij veel lol maar weinig vliegweer, en zo gebeurde het dat wij uit het warme Frankrijk op vrijdag weer huiswaarts keerden, met maarliefst 2 PVS vluchten gevlogen! Lekker is dat. Enige pluspunt is dat ik in Frankrijk wel gebeld werd dat ik medisch helemaal in orde ben, toch fijn om te weten!
In Nederland aangekomen kregen we te horen een bepaalde datum naar het TTC (Test en Training Center, in Seppe, het bedrijf dat voor de KLu onze PVS vluchten uitvoert, instructeurs en vliegtuigen regelt etc) te bellen om te kijken voor mooi weer.
Na heel vaak uitstellen i.v.m. slecht weer heb ik 9 weken na terugkomst uit Frankrijk uiteindelijk toch mijn PVS af kunnen ronden (iedereen vliegt trouwens alle 6 de vluchten bij de PVS, je kan tussentijds niet afvallen). Vlucht 5 en 6 zijn de interessantste, hier komen namelijk ook de Aerobatics aan te pas. De instructeur neemt het vliegtuig dan even over (je vliegt namelijk zelf tijdens de PVS, ook dit gaat weer om progressie) en vliegt wat barrel rolls (kurkentrekkers), hoge bochten en loopings, en daarna neem je het weer over en laat je zien dat je een grote jongen bent die niet luchtziek wordt en gewoon zijn vluchtplan af kan vliegen, of niet natuurlijk, maak je niet druk hierop keuren ze je niet af voor zover ik weet (wel als je al luchtziek wordt van rechtuit vliegen).
Als de PVS dan eindelijk is afgerond, en daarmee de vliegerselectie (voor mij was dit het geval na 10 maanden, 3 weken en 6 dagen), is het alleen nog ongeveer maximaal 14 dagen wachten op het telefoontje of je bent aangenomen of niet, en als dat het geval is ga je maximaal de kroeg in en krijg je een hele hoge rekening waarschijnlijk!
Ps: Het zou kunnen dat er wat foutjes in staan, voor mij zijn de 1e paar testronden ook al een tijdje terug waardoor ik misschien wat dingen ben vergeten of verkeerd heb verteld, neem mij dat a.u.b. niet kwalijk. |