Ik werd naar de zogenaamde 'grote zaal' van het kasteel geleid. Hier bleek wel dat de luchtmacht groep niet uit alleen de 13 vliegers bestond. In totaal was het peloton 45 man groot.
We kregen een welkomspraatje van het Kader en werden aan alle hogere officieren en instructeurs voorgesteld.
In de eerste twee dagen werden we wegwijs gemaakt in het gebouw en we werden aangekleed in het groene gevechtstenue.
Op de derde dag kregen we de opdracht om alles in te pakken en in de bus te stappen. Dit zou de eerste dag van het Introductie Bivak worden!
"Zoek jullie spullen bij elkaar en stel groepsgewijs op, op het pad! Jullie hebben 5 minuten!"
Iedereen schoot meteen in de stress. Sommige spullen zijn door elkaar geraakt en om je harnas aan te krijgen is, voor je gevoel, een vak apart.
We waren uiteraard niet op tijd.
Ons werd duidelijk gemaakt dat dit in de nabije toekomst verregaande gevolgen gaat hebben.
We marcheerde pelotonsgewijs naar het kamp. Het "Van der Meerkamp" in de Ruckphense bossen. Hier worden ook de jongens van de Korps Commando Troepen opgeleid. Dit beloofde dus al een aardige omslag te worden.
We begonnen met de opdracht om een boogtent op te zetten. Voor ons gevoel liep dit redelijk voorspoedig. Degene die de leiding had over deze opdracht regelde alles erg gestructureerd. Goed werk. Maar we waren iets te lang bezig…
Onze volgende afspraak was met een oude KCTer, een Sergeant-Majoor. We waren 4 minuten te laat ter plaatse, en dat hebben we gemerkt. We renden een aantal rondjes om het kamp, een aardig heftige fysieke prikkel. En sommigen haakten brakend af of kregen veel last van een voorheen nog kleine blessure.
"Als je iets doet, doe het dan verdomme goed!" waren de laatste harde woorden van de Sergeant-Majoor.
De eerste dagen bivak van het kamp waren erg wennen. Iedere verplaatsing door het kamp ging in looppas. Zelfs als je even iets in de clico wilde gooien ....... alles looppas.
We kregen ook onze zogenaamde 'buddy' aangewezen. Een buddy is een collega waar je alles mee samen doet. Je blijf altijd bij elkaar, je corrigeert en helpt elkaar.
Je buddy is ook de enigste die je wapen aan mag nemen. Ik was gezegend met een Sergeant van de Landmacht met 7 jaar dienstervaring als buddy.
In korte tijd leerde ik veel van hem. En al snel kon ik redelijk met hem mee komen, met als gevolg dat we gereed waren voor actie, nog voor de rest van het Peloton.
Er waren meer met dienstervaring in het Peloton. Een Ex-marinier, een vrouw Sergeant van de Landmacht en een Luchtmacht reservist. Binnen enkele dagen waren er verschillende afvallers waaronder ook onze huidige leider van de Alpha groep.
Na de eerste week vol met fysieke prikkels en theorie begon het veld werk…
Lichte regenval tikte op m'n helm. We tijgerde door het al vochtig geworden zand. Ik hield rechts en links in de gaten om in de linie te blijven. We benaderde een denkbeeldige vijand die achter een heuvel 30 meter verderop lag. Bij iedere voortstuwing duwde mijn rugzak m'n helm weer voor m'n ogen.
Plotseling brulde de Sergeant-Majoor (dit keer onze instructeur van de luchtmacht) "VIJAND! VUREN!!!".
Langzaam kwam het vuur opgang. Ik legde m'n wapen aan en richte op een boompje. Vervolgens haalde ik de trekker over .... en nog eens .... en nog eens. Tussen de knallen door hoorde ik de sergeant-majoor ".... VUREN ....". Alsof we agressiever moesten zijn. Ik tilde mijn C8 Diemaco nog eens goed op en schouderde hem. M'n vinger drukte vliegensvlug het wapen af.
"PENG, PENG, PENG, PENG, PENG". De weggeworpen patronen hoorde ik tegen het wapen van die gene naast me ketsen en vielen vervolgens op het zand. Ineens stond de instructeur naast me te brullen "STOP VUREN!!!".
Die beantwoord werd door een metaalachtige "Klik" van mn Diemaco. Ik trok mijn patroon houder uit mijn wapen en liet hem aan de instructeur zien. "Ik had niet echt een andere keuze dan stoppen Majoor." Zei ik met een glimlach.
De Instructeur kon dit wel waarderen en vervolgde zijn les.
Halverwege deze dag werd ik gepromoveerd tot groepscommandant van de Alpha groep. |